<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>

	<rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" version="2.0">

	<channel>

	<title>خاطرات یک مدیر برق از روزهای جنگ</title>

	<description>خاطرات یک مدیر برق از روزهای جنگ Rss Feed</description>

	<link>https://modirebargh2.farsiblog.com/</link>

	<language>Fa</language>

	<generator>farsiblog.com</generator>

	<lastBuildDate>2026-03-18T00:45:40+03:30</lastBuildDate>
	<item>
		<title><![CDATA[روز دوم یکشنبه 10/12/1404]]></title>
		<description><![CDATA[روز دوم یکشنبه 10/12/1404 شب را تا صبح با صدای موشک های دور و نزدیک سحر کردیم، سحرگاه بعد از خوردن سحر و همزمان با اذان صبح بود که خبر شهادت رهبر را فهمیدم، د یک لحظه همه چیز تغییر کرد همه محالات در من ممکن شد و بسیاری از ممکن ها به غیر ممکن تبدیل شدند، لحظه ای قلبم ایستاد، زمان ایستاده، پویایی ام به سکوت تبدیل شد و متوقف شدن زمین و زمان را برای لحظه ای متوجه شدم. نمیدانستم چه باید بکنم؟ چگونه گریه کنم؟ چگونه اشک بریزم؟ راستش رهبر را خیلی دوست داشتم، مهرات کلامش را، استقامتش را، بردباری اش را، و حرفهاو صحبت های مدبرانه اش را و ...... به پشت بام خانه رفتم و انقدر فریاد الله اکبر سر دادم که ندای الله اکبر از دیگر پشت بام های خانه های اطراف بلند شو در سحرگاه و بعد از اذان ندای الله اکبر بهر احتی شنیده می شد و انقدر فریاد و گریه کردم و که صدایم قریب به یک هفته گرفته شد. یک هفته تعطیلی ادارات و همچنین چهل روز عزای عمومی اعلام گردید و با این تفاسیر من ساعت 7:30 به محل کارم رفتم، دلم شور رادار را می زد و ساعت 6:38 به سمت رادار رفتم و متاسفانه چیزی از ان باقی نمانده بود، با صدایی گرفته و رخت عزا بر تن، به مسئول خدمات پیغام دادم که برای سیاه پوشی اداره به محل کار بیاید، بچه ها یکی یکی به محل کارم امدند و من برای اینکه نشان دهم اداره تعیل شده و در محل کارم نیستم پرده ها را پایین کشیدم، سیاه پوشی را انجام دادیم و حتی یک بنر هم برای شهادت رهبر اماده نمودیم تا آن را در محل نصب بنر قرار دهیم، در فاصله ای که در اداره بودم چندین مرتبه پایگاه را موشک باران کردندف صدا و موج هر موشک اداره را می لرزاند و در چندین نوبت به وضوح شعله های ناشی از موشک ها به وضوح دیده می شد، هر مشک اداره را می لرزاند و راستش را بگویم لحظات دلهره اوری را بوجود می آورد، نزدیکی های ظهر بود که من برای اطمینان یک گلدان را از اتاقم به پایین آوردم و نمی دانستم این گلدان می شود اخرین و تنها ترین گلدانی که از اتاق من باقی خواهد ماند. برخورد موشک ها در لحظه در حال زیاد شدن بودند و نزدیکی های ظهر نرخ انها در حال زیاد شدن بود و با اینکه تعطیل رسمی اعلام شده بود تعدادی از بچه ها و همچنین دو تا از خانم های اداره برای انجام کارهای عقب مانده به محل کار امده بودند، که صدا و موج انفجار ها ما را وادار کرد که از شیشه های بزرگ و پهن ساختمان دور شویم و به اتاق بهره برداری رفتیم تا یکی یکی بتوانند در موقعیتی مناسب اداره را ترک کنند، در همین حال و حوا بود که با خانه تماس گرفتم و به انها گفتم که اماده بشوند تا به خانه پدری در یکی زا روستا های اهرم بروند، بچه های خودم را به روستا بردم و همزمان صدای انفجارها به صورت مداوم و حتی در همان روستا هم شنیده می شد، ساعت قریب به 3 بعد از ظهر بود که انفجارها باعت قطع برق یکی از مراکز نظامی شد، بی خبر از همه جا بچه های اتفاقات به همراه بهره بردار را با هماهنگی به داخل پادگان فرستادم و خودم هم در محل خانه پدری در روستا بودم، خودم اینجا و دلم انجا بود و آنجا، نمی دانم چگونه شد که اجازه دادم بچه های اتفاقات وارد پادگان شوند و در آن شرایط جنگی و برخورد موشک ها، آنها را برای اصلاح شبکه ترغیب کردم، آن هم تلفنی و بیآنکه خودم در کنار آنها باشم، هر لحظه با آنها تماس می گرفتم، لیدر آنها میثم بود، و تقربا هر 10 دقیقه با او تماس می گرفتم و از روند کار خبر می گرفتم، تا آنکه ناگهانصدای مهیبی شنیدم، با میثم تماس گرفتم و او همزمان که تماس من را جواب داد خبر از برخورد موشک و موج انفجار و پناه گرفتن را در محلی امن و لابلای درختان در پادگان را نیز داد، لحظاتی بسیار سخت و دلهره اور بر من گذشت، نمی توانستم بی وقفه با آنها در تماس باشم که چگونه از معرکه جان سالم به در برده اند و نمی توانستم از آنها نیز بی خبر باشم، دوباره با میثم تماس حاصل کردم و این بار او با آرامش بیشتری با من صحبت کرد و از صحت و سلامتی خودش و دوستانش خبر رساند، من نیز با مسئول پادگان تماس گرفتم و ضمن ابراز نگرانی به او گفتم که سریعا به سمت بچه های اداره برق برود و ضمن حمایت و حفاظت خبر از احوال آنها را نیز به من بدهد، همین اتفاق نیز یافتاد و صحت و خروج بچه ها از طرف ایشان به من داده شد، حالا من بودم و بچه های موشک باران دیده و شبکه برقی که می بایست اصلاح شود، تا اذان مغرب چندین موشک به پادگان خورد و شبکه برق از داخل و بیرون در چنین نقطه اسیب دید، هدف این بود که ابتدا شبکه بیرون اصلاح شود و سپس شبکه داخلی و اختصاصی اصلاح گردد، ساعت از مغرب گذشت من در استرس تمام بودم برای برگشتن و اصلاح و پایداری شبکه و در این اوضاع که بچه ها با چنین صحنه ای مواجه شده بودند لازم بود که من به عنوان مدیر در محل حاضر می شدم تا ضمن کنتلر و تسلط به اوضاع با ایجاد روحیه و در میدان بودن بتوانم موجب تسریع در کار نیز شوم، حال برای رفتن به شهر و برگشتن با مانع خانواده مواجه بودم، خانواده نیز اصرار بر این داشت که با من برگردد، البته فقط همسرم و بچه ها نه و جالب اینکه بچه ها نیز بدون مادر حاضر به ماندن نبودند ، من در برزخ بین کار و خانواده مانده بودم و بالاخره توانستم آنها را متقاعد کنم تا یک شب را آنجا بمانند و من به شهر برگردم، ساعت 20:25 دقیقه و فاصله من تا برگشت به مدت 50 دقیقه بود، در مسیر آمدن بودم.....]]></description>
		<link><![CDATA[]]></link>
		<pubDate>2026-03-18T00:45:40+03:30</pubDate>
	</item>
	<item>
		<title><![CDATA[روز اول ۱۴۰۴/۱۲/۰۹ (خبر جنگ)]]></title>
		<description><![CDATA[روز اول شنبه 9/12/1404
<div>در محل کارم نشسته بودم که حوالی ساعت 10 صبح خبر آرودند که به تهران حمله شده، چیزی از خبر نگذشته بود که پایگاه هوایی را مورد حمله قرار دادند و شرایط در شهر بوشهر به حال جنگی تبدیل شد، من بودم و تمام برنامه هایی که برای اخر سال اداره تدارک دیده بودم، استفاده از ماه رمضان و افطاری دادن به بچه ها و همچنین عکس دسته جمعی و علاوه بر ان اهدا کادت هدیه به بچه طی یک مراسم دورهمی در اداره، حتی پله های اداره نیز در حال بازسازی بودند و همه چیز به سرعت تحت شعاع شرایط قرار گرفت، جلسه بحران تشکیل شد و با توجه به اینکه قبلا نیز دوران جنگ 12 روزه را سپری کرده بودیم وخیم بودن شرایط هنوز برای من و همچنین بچه های اداره مسجل نشده بود، اوضاع و شرایط فراتر از انتظار و تجربیات قبلی ما بود و همانطور که قبلا گفته بودم وخامت آن به سرعت در حال چیرگی بودف خبرهای واصله از دیگر نقاط استان حاکی از ان بود که ما وارد یک جنگ بزرگتر شده ایم و می بایست خود را هر چه سریعتر با شرایط بوجود هم وقف دهیم و هم آماده نماییم. صدای بمابارن پایگاه هوایی و نیروی دریایی در حال شنیده شدن بود و در همین اثنا من به خانه برگشتم.</div>
<div>همه غرق در فضای بوجود امده بودیم و با توجه به نزدیکی خیلی از خانه ها به پایگاه های نظامی، همهمه ی تخلیه و بیرون رفتن از محله ما بسیار شنیده می شد، نزدیکی های افطار رادار سرتل را بمباران کردند و با موشک ان را از بین بردند، افطار را باز کردیم و محیا شدیم برای مقابله قران و ترتیل خوانی، خبرهای جسته . گریخته از حملات به تهران شنیده می شد و همچنین صدای موشک هایی که تعدادشان در حال زیاد شدن بود.</div>]]></description>
		<link><![CDATA[]]></link>
		<pubDate>2026-03-17T06:05:38+03:30</pubDate>
	</item>
	<item>
		<title><![CDATA[دومین مطلب آزمایشی من]]></title>
		<description><![CDATA[این دومین مطلب آزمایشی وبلاگ من هستش و به زودی این متن حذف خواهد شد .<br>
وبلاگ چیست ؟<br>
وبلاگ یا وب‌نوشت که به آن تارنوشت، تارنگار یا بلاگ  و به زبان انگلیسی(Blog)  هم می‌گویند، وبلاگ حاوی اطلاعاتی مانند: گزارش روزانه، اخبار، یادداشت‌های شخصی و یا مقالات علمی مورد نظر طراح آن است. وبلاگ ترکیبی از دو کلمۀ «web» و «log» به معنای ثبت وقایع روزانه است .مطالب وبلاگ بر مبنای زمانی که ثبت شده گروهبندی و به ترتیب از تازه‌ترین رخداد به قدیم ارائه می‌گردد. نویسندهٔ ویلاگ، وب‌نویس یا تارنویس نامیده می‌شود و ممکن است بیش از یک نفر باشد، وب‌نویس به گزارش مداوم رویدادها، خاطرات، و یا عقاید یک شخص یا یک سازمان می‌پردازد. واحد مطالب در وبلاگ،پست است، معمولاً در انتهای هر  مطلب، برچسب تاریخ و زمان، نام نویسنده و پیوند ثابت به آن یادداشت ثبت می‌شود. فاصلهٔ زمانی بین مطالب وبلاگ لزوماً یکسان نیست و زمان نوشته ‌شدن هر مطلب به خواست نویسندهٔ وبلاگ بستگی دارد. مطالب نوشته شده در یک وبلاگ همانند محتویات یک وب‌گاه معمولی در دسترس کاربران قرار می‌گیرد. در بیشتر موارد وبلاگ ها دارای روشی برای دسترسی به بایگانی یادداشت‌ها هستند (مثلاً دسترسی به بایگانی  بر حسب تاریخ یا موضوع). بعضی از وبلاگ ها امکان جستجو برای یک واژه یا عبارت خاص را در میان مطالب به کاربر می‌دهند.]]></description>
		<link><![CDATA[]]></link>
		<pubDate>2026-03-17T06:02:44+03:30</pubDate>
	</item>
</channel>
</rss>